Akam Music · 01نواختههای آکام · ۰۱
A tale of separationروایتِ جدایی
داستانها میراث ما مردماناند از همان زمانی که پدران بشر دور آتشی گرد میآمدند، تا دل بسپارند به روایتی. خواه بازگویی جنگی و نبردی، و گاه حکایت خدایی اینجهانی یا دگرجهانی. چه کسی اما میداند کدامینِ این پدران ما بود، کدام نقال نشسته بر کدام قلهی تاریخ بود که شجاعتش بر قدرتنمایی مثلا همیشه استوار مردانهاش غلبه کرد و به دور همان آتش شبی به زمزمه گفت: «هی امان... این است داستان اویی که دیدمش و میخواستمش، اما نشد.»
زمزمهها در دهلیز تاریخ به حرف بدل شدند. حرفها قصه شد و قصه هزاران چهره از خود زاد، از رویا تا خنیا.
آن زمزمه امروز نیز با ماست، پنهان و عیان در تنگاتنگ هر دیدن، خواستن، دلدادن و اما نشدن. به هزاران رنگ و زبان. جدایی پارسی و فراق عربی و به آذری آیریلیق.
عجیب که آیریلیق، این درد-میراث جداییناپذیر هر عشق، زبان به زبان هم که بپرانیاش باز همان سوز را دارد و همان درد و همان جنون.
آری. که سوز سوگ جدایی، بهای تخفیفناپذیر شجاعت عشق ورزیدن است.
Stories are our heritage coming to us from the very moment our forefathers used to gather around a fire to surrender themselves to no matter what story, be it a reenactment of a heroic battle or anecdotes of a deity of this world or the other. Yet, who dares know which one of our fathers, which of the narrators on the peaks of history, was the one whose courage overcame the performance of his supposedly steadfast manhood to whisper: “Alas… 'tis be the tale of the one I saw, I loved, but could never have.”
Whispers became words in the chambers of history. Words became stories, and stories gave birth to a thousand faces of themselves, from dreams to songs.
That whisper is still within: covert or overt inside all the seeing, loving, wanting, and failing. Detachment. Separation. It is there in all colors and languages: Judaii of the Persians, Firaq of the Arabs, and the Azeri Ayriliq.
Wonderful is the fact that taking separation from language to language one shall harken different sounds but equal pains. Same agony. Same madness.
True. Pain of the Separation is the irreducible price of the courage to love.